1.3 Dramatisch Conflict

Zoals je bij de kwestie over het betalen van belasting al in de gaten hebt gekregen, kenmerkt de wereld waarin Jezus leefde zich door spanningen tussen de Romeinen en de Joden. Daarbij ging het niet alleen om ellende die gebruikelijke is bij de overheersing en uitbuiting door een buitenlandse grootmacht. Wat in de tijd van Jezus vooral speelde, was de telkens terugkerende religieuze confrontatie tussen de Romeinen (en hun handlangers) enerzijds, en de Joden anderzijds. Het geloof van de Joden in de enige God JHWH stond haaks op de opvattingen en praktijken van de Romeinen. In feite kun je spreken van een ingrijpend geestelijke conflict tussen twee culturen. Vroeg of laat moest dit conflict wel leiden tot een gewelddadig drama. Dat voltrok zich uiteindelijk toen de Joodse opstand uitbrak (66 – 70 na Christus). Na aanvankelijke successen van verzetsgroepen (Zeloten), sloegen de Romeinse legioenen van Vespasianus en Titus de Joodse opstand bloedig neer.

De stad Jeruzalem, waar vanwege het paasfeest een half miljoen pelgrims hun bivak hadden opgeslagen, werd na een rampzalig beleg totaal verwoest. En van de werkelijk schitterende tempel bleef slechts een rokende puinhoop over. Er kwamen bij benadering een miljoen Joden om het leven. Ongeveer honderdduizend mannen, vrouwen en kinderen werden als slaven afgevoerd. Jeruzalem werd voor Joden tot een verboden verbied verklaard.

Het ongekend gruwelijke drama van de vernietiging van Jeruzalem en de Jodenmoord, voltrok zich zo’n veertig jaar ná de kruisiging van Jezus. Het was een gevolg van de ernstige sociale, politieke en achterliggende godsdienstige problemen die al tijdens het leven van de rabbi van Nazareth aan de orde van de dag waren.

We zullen allereerst een korte schets geven van de politieke context van de wereld waarin Jezus leefde. Daarna geven we een beknopte beschrijving van diverse bevolkingsgroepen.

Pagina 3 van 3

Naar de volgende paragraaf >>>

Het verslag

Het belangrijkste verslag van de eerste joodse oorlog danken we aan Josephus. Hij is een boeiende en kleurrijk figuur. Toen in 66 na Chr. de (eerste) Joodse opstand uitbrak, werd de jonge, getalenteerde Josephus aangesteld als aanvoerder van de troepen in Galilea. Joodse heldhaftigheid kon echter de stoomwals van de Romeinse legioenen niet tegenhouden. Volgens zijn eigen verhaal overreedde Josephus zijn mannen om collectief zelfmoord te plegen, waarbij hij opvallenderwijs als laatste overbleef en zich vervolgens meldde bij aanvallende Romeinen. Hij wist de Romeinse generaal Vespasianus te overtuigen dat hij profetische gaven had en voorspelde hem dat hij keizer zou worden.

Niet onaangenaam gestreeld door dit vooruitzicht liet Vespasianus hem voorlopig in leven en gaf hem, toen deze voorspelling uitkwam, een vorstelijke jaarwedde. Josephus nam de familienaam van de keizer aan (Flavius) en leidde als keizerlijke beschermeling in Rome een royaal leven, waarin hij zich kon wijden aan het schrijven van de geschiedenis van zijn volk. Het is te begrijpen dat Josephus door dit volk veelal gezien is als een verrader en een opportunist. Pas in de laatste tijd groeit het inzicht dat dit niet de hele waarheid is.

Bron: Dr. Sam Janse. Reformatorisch Dagblad - 28 mei 2008.