homecontactkennisbankinloggensitemapzoeken  
vorige pagina pagina afdrukken
nzv uitgevers

Henry Dunant: ‘De vader van het Rode Kruis’

...

Henry Dunant als zakenman.jpg

Dunant en zijn helpers werden op het slagveld met het afschuwelijke lijden en Dunant - Borstbeeld Rode Kruismuseum Castiglione.jpg ...sterven geconfronteerd. De medische zorg van de drie legers was uitermate slecht geregeld. Omdat de oorlog tamelijk onverwacht uitbrak, waren de kisten met medicamenten en verbandmaterialen nog niet bij het oorlogsfront gearriveerd. En gemiddeld was er per 1000 soldaten slechts 1 arts beschikbaar.

De kerk van het naburige stadje Castiglione, die als noodhospitaal werd ingericht, lag al snel afgeladen vol met stervenden en gewonden. Water en stro waren aanvankelijk de enige middelen die konden worden geregeld.

Wie als slachtoffer de kerk binnen werd gebracht, restte weinig hoop op overleving. De stank van lichamen, bloed en ontlasting snoerde iedereen de keel.

De catastrofe waar Dunant opeens bij betrokken was geraakt, deed hem zijn eigen zakelijke problemen volledig vergeten. Het ging nu om hulp in de situatie van leven en dood.

Drie jaar later kwam hij er toe om op eigen kosten zijn verslag te publiceren over de vreselijke oorlog bij Solferino en de mensonterende gevolgen daarvan.

In zijn aantekeningen (1861) meldt Dunant dat hij zich bij de hulpverlening ‘geleid voelde door een hogere macht en geïnspireerd wist door de geest van God’. Met andere woorden: hij kon niets anders dan zijn handen uit de mouwen steken.

De slag bij Solferino was het keerpunt in zijn leven. Dank zij de ideeën en initiatieven van Dunant kwam de Conventie van Genève tot stand. Die conventie fungeert nog steeds als basisafspraak voor de menselijke behandeling in oorlogssituaties. Aan zijn geweldige persoonlijke inzet is Dunant - achteraf bekeken - economisch en fysiek compleet ten gronde gegaan. Vanwege zijn zakelijke problemen moest hij in 1867 het Rode Kruis verlaten. Hij verdween voor vele jaren van het toneel. Pas rond 1900 werd hij ‘herontdekt’. Het verhaal van zijn ongelukkige levensloop verscheen in de kranten van Europa.

In 1901 kreeg Henri Dunant zowaar als eerste de Nobelprijs voor de Vrede.

 

Links

 

 

>>> terug